Te dvije osnove su:da ne obožavaš osim Allaha i da Ga ne obožavaš osim onako kako ti je propisao, a ne da Ga obožavamo sa novotarijama.Kao što Uzvišeni kaže:

فَمَن كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا

''Ko žudi da od Gospodara svoga bude lijepo primljen, neka čini dobra djela i neka, klanjajući se Gospodaru svome, Njemu nikoga ne pridružuje!" (Sura El-Kehf, 110)

U tome je realizacija i primjena šehadeta, tj. 'La ilahe illallah kao i Muhammedun resulullah.'

U prvom dijelu šehadeta je da ne obožavamo nikoga osim Njega. A u drugom dijelu jeste da je Muhammed Njegov Poslanik koji je dostavio od Njega vjeru a na nama je da vjerujemo u ono što je rekao i da se pokoravamo onome što je naredio. Pojasnio nam je ono čime ćemo obožavati Allaha kao što nam je zabranio novotarije pa je za njih rekao da su zabluda.Allah dž.š. kaže:

بَلَىٰ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

"A nije tako! Onome ko se bude Allahu predao i usto dobra djela činio, pripada nagrada kod Gospodara njegova; takvi se neće ničega bojati, niti će za bilo čim tugovati." (Sura El-Beqare, 112)

Takođe nam je naređeno da se ne bojimo nikoga osim Allaha, i da se ne uzdamo osim u Allaha, i da ne žudimo nikome osim Allahu, i da ne tražimo pomoć osim od Allaha, i da naš ibadet ne bude osim radi Allaha. Isto tako nam je naređeno da slijedimo Poslanika i da mu se pokoravamo, i da se vladamo po njemu: halal je ono što je dozvolio, a haram je ono što je zabranio, a vjera je ono što je propisao.  Allah dž.š . kaže:

وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ

"A trebalo bi da se zadovolje onim što im daju Allah i Poslanik Njegov i da kažu:'Dovoljan nam je Allah, Allah će nam dati iz obilja Svoga, a i Poslanik Njegov, a mi samo Allaha hoćemo." (Sura Et-Tewbe, 59)

Tako da je davanje učinio Allahu i Poslaniku, pa kaže:

وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا

''Ono što vam Poslanik kao nagradu da, to uzmite, a ono što vam zabrani, ostavite.'' (Sura El-Hašr, 7)

Ali je oslonac i uzdanje učinio samo na Allaha u riječima:

وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ

''...i da kažu: 'Dovoljan nam je Allah.'' (Sura Et-Tewbe, 59)

Ali nije rekao i Njegov Poslanik kao što je rekao opisujući ashabe r.a. u drugom ajetu  gdje kaže:

الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ

''Onima kojima se kada su im ljudi rekli: "Neprijatelji se okupljaju zbog vas, pa pazite ih se!" vjerovanje povećalo, pa su kazali: "Nama je Allah dovoljan, a divan je On Zaštitnik!" (Sura Al Imran, 174) Ili ajet u kojem kaže:

يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ حَسْبُكَ اللَّهُ وَمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

O vjerovjesniče, Allah je dovoljan tebi i vjernicima koji te slijede.(el-enfal 64).
To jest, dovoljan je tebi I vjernicima,kao što kaže:

 أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
„Zar Allah nije Zaštitnik robu svome?“ .Zatim kaže:

سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ
„Allah  če nam dati iz obilja svoga,a i Poslanik Njegov.“ Davanje je pripisao Allahu i Poslaniku,ali je Allahovom obilju dao prednost u spomenu.Jer,obilje je u Allahovim rukama-On ga daje kome hoče,i On je Vladar ogromnog izobilja.A Njegova je blagodat data Poslaniku i vjernicima. Pa kaže:    
 إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ
“…a mi samo Allaha hoćemo.”(etTewbe 59)
Znaći,Allah je htijenje opisao da biva svojstveno samo Njemu ,kao što je u Njegovim riječima:
فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ
وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَارْغَب
„a kada završiš,molitvi se predaj,i samo se Gospodaru svome obraćaj.“(el-Inširah 7-8)
Allahov Poslanik s.a.w.s kaže ibn Abbasu :“Ako tražiš traži od Allaha;a ako tražiš pomoć ,traži je od Allaha.“
Kur'an na mnogo mjesta ukazuje na ovo:ibadet,strah i bogobojaznost je pripisao samo Allahu , a poslušnost i ljubav pripisao Allahu i Poslaniku.Tako je u Nuhovim a.s riječima:
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ
“Allahu robujte I Njega se bojte I meni poslušni budite.”(Nuh 3)
I kaže: وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَخْشَ اللَّهَ وَيَتَّقْهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ
“Oni koji se Allahu I Poslaniku Njegovu budu pokoravali,koji se Allaha budu bojali I koji od Njega budu strahovali-oni če uspijeti !”(en Nur 52)
Kao I još puno ajeta slićni njima.

Poslanici su svojim narodima naređivali samo da obožavaju Allaha, da žude samo Njemu, da se oslanjaju na Njega i da se pokoravaju Njemu, ali u isto vrijeme da budu poslušni i njima. Šejtan je odveo u zabludu kršćane i njima slične, pa su a Allahu pripisali drugove a iskazali nepokornost poslanicima, te su svoje monahe i sveštenike uzeli za gospodare mimo Allaha kao i Mesiha sina Mejremina. Pa su pohrlili u svojim žudnjama njima, oslanjajući se na njih, od njih su tražili svoje potrebe ali su im u suštini bili nepokorni i suprostavljali su su se njihovom djelovanju. Pa je Allah uputio iskrene vjernike, sljedbenike Pravog puta, koji su spoznali istinu i slijedili je. A nisu bili od onih na koje se Allah rasrdio niti od onih koji su zalutali, nego su iskreno ispoljili vjeru Allahu i predali svoja lica

Njemu. Povratili su se svom Gospodaru i svoje stvari prepustili Njemu, uzdajući se u Njega, pokorili su se Njegovim poslanicima, cijeneći ih i štujući, slijedeći njihove stope i zadovoljavajući se time, osvjetljavajući sebi put njihovom svjetlošću. To je vjera islam sa kojom je Allah poslao pretke i one koji su poslije došli od poslanika, i on je vjera osim koje Allah neće prihvatiti drugu vjeru. I on je suština robovanja Allahu.

Molimo Veličanstvenog Allaha da nas učvrsti u islamu, i da nas u njemu usavrši, i svu našu braću  I sestre muslimane.

ALLAHUMME AMIN
iz knjige “ROBOVANJE-(el-UBUDUIJJE)”—šejhul Islam ibn Tejmijje r.h.